Gelecekten Bildiriyorum

Meslekte 9. ayım. Yaklaşık 8000 hasta bakmış olmalıyım. 25.000 kişinin yaşadığı kasabamın çoluğundan çocuğundan yaşlısına baktım bu 9 ayda. 1. senemi tamamladığımda yarısından fazlasını görmüş olacağım demek bu. Artık merak ettiğim gelecekten bildiriyorum. Bir sahil kasabasında doktor olmanın nasıl olacağını düşlerdim hep. İstanbul'dan uzakta tüm kalabalıktan ve koşturmadan uzakta sakin bir yaşamın hayalini kurardım öğrenciyken. İşte o zaman huzurlu ve mutlu olacağım derdim. Ancak şimdi de geçmişe sıkışmış kalmış olduğumu itiraf etmek durumundayım. Öğrenciliğin verdiği sorumsuzluğu, özgürlüğü ve arkadaşlıklarımı özlüyorum. Ünvansız olduğum zamanları. Hocam diye anılmadığım. Öğrenci olmanın verdiği cesaret ile salaşca hareket edebilmeyi, hata yapmamın mazur görüldüğü o zamanları. Ah ve İstanbul'u. Burada şunu farkettim. Nerede olduğumuzdan ziyade kimler ile olduğumuz oldukça önemliymiş. Yazdıklarımdan kötü durumda olduğumu düşünmeyelim. Halim vaktim yerimde. Sağlığım yerinde. Yine belli ölçüde özgürüm. Mesleğimi seviyorum. Acile iyice alıştım ve artık çok daha keyif alıyorum, rahat hissediyorum kendimi. Ancak yalnızlık insana derinden vuruyor ve sızlatıyor içini. Elimde kalan onca boş vakit beni geçmişe hapsediyor. Devam edebilmeyi öğrenebilmeli insan. Yeni uğraşlar, yeni meşgaleler bulmalı. Kimseye faydası olmayacak işler ile de uğraşmalı kendi zevkince. Herkes kendi gemisini yapmalı. Ben de kendi gemimi yapmaya çalışacağım artık. Bu spontane yazının özensizliğini mazur görün lütfen. Burası da bir nevi kendi gemim olsa gerek. 



Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat Zor Mu?

Resim
İşin nihayetinde zaman gecenin karanlığında süzülürken gözüme uyku girmemiş bir vaziyette gayri ihtiyari söylerken buluyorum kendimi bu sözü. "Hayat zor" ve derin bir ah çekiyorum. Yarın çalışacak olmak zor geliyor gözüme. Karşıma çıkacak hastalardan, çözemeyeceğim vakalardan korkuyorum şimdiden. Uyursam zaman hızla akacak ve her ay ortalama sekiz defa girdiğim bu zorlu sınava tekrar uyanacağım. Boğazı ağrıyanlar, bulantısı olanlar, gebeler, çocuklar, yenidoğanlar, yaşlılar, suçlular, kazazedeler, saldırgan tavırları olanlar, kaba hastalar, nazik hastalar, hemşireler, hocalar, güvenlikler... Hepsi sabah beni bekliyor. Hastane kapısındam girdiğim an ben artık kendim olmayacağım yarın. Sahnede doktor rolünü canlandıran bir aktör olacağım. Acaba bu kez nasıl bir performans sergileyeceğim? Kimilerine göre çok iyi bir doktor iken kimi hastalara göre çok toy olarak görülecek bu doktor da hiçbir şey bilmiyor diye söylenilecek arkamdan. Sahi kim ne biliyor ki zaten? Bazı hemşireler b...
Devamını Oku...

Mecburiyetlerimiz

    Merhaba, bu yazıyı yazarken belli bir niyetim yok. Düşüncelerimin ve çağrışımların beni götürdüğü yere doğru sürükleneceğiz beraber. Tıpkı hayatın akışında bizim bir o yana bir bu yana savrulmalarımız gibi. Bu sürüklenişi bir at arabasına boynundan zincirlenmiş hırçın bir köpeğe benzetmek pek mümkün geliyor bana. Hışımla sağa sola atılır zincire bağlı köpek ancak gidebileceği alan zincirin uzunluğuna ve at arabasının konumuna bağlıdır. Daha fazlası elinde değil. At arabası hareket ettiğinde direnebilir veya onun hızına ayak uydurabilmek adına koşar. Her durumda da arabayla gitmek mecburiyetindedir. Yalnızca kendi zincirinin el verdiği ölçüde özgürce hareket edebilmek kabiliyetindedir. Yazıyı okurken at arabasına bağlı bir köpeğin dramından bahsettiğimi düşünmüyorsunuzdur umuyorum. Tabii bu durum da acı ancak kendimin ve bizim bulunduğumuzun durumun pek farklı olduğu görüşünde değilim. Hayatta bizim elimizde olmayan ne çok dış etken var. Doğduğumuz yer, ailemiz, genetiğimiz...
Devamını Oku...